Voorbij het leven: de bijzondere tekens van mijn ouders en de ijsvogel die mijn hart raakte

22 oktober 2026

Sommige gebeurtenissen in het leven zijn zo bijzonder dat ze je altijd bijblijven. Momenten waarop je even stilvalt, omdat er iets gebeurt wat je diep vanbinnen raakt. Voor mij zijn dat onder andere de bijzondere ervaringen die ik rondom mijn ouders heb meegemaakt.

Ik geloof dat wij als ziel een aardse reis maken. Dat we hier komen om te voelen, lief te hebben, te ervaren en te groeien. En dat we, wanneer onze aardse reis eindigt, weer terugkeren naar de zielenwereld. Naar onze oorsprong, de bron, het universum.

Maar voor mij is dat niet alleen een spirituele gedachte die ik mooi vind. Door de jaren heen heb ik gebeurtenissen meegemaakt die mijn gevoel van verbondenheid met de zielenwereld steeds sterker hebben gemaakt.

Ik wil je graag meenemen in een paar van die heel persoonlijke ervaringen. Over mijn vader, mijn moeder Hillie en een prachtige ijsvogel die op een bijzonder moment in mijn leven verscheen. Het is een verhaal over liefde, afscheid, verwondering en de verbinding die ik nog altijd met mijn ouders voel.

Soms zijn het juist de kleinste momenten in de natuur, een onverwacht gevoel of een bijzonder getal die mij herinneren aan de liefde die voor mij altijd blijft bestaan.

Mijn vader en een liefdevolle hand op mijn schouder

Mijn vader overleed in 2008. Natuurlijk veranderde er veel door zijn overlijden. Je mist iemand die zo vertrouwd bij je hoort. Zijn stem, zijn aanwezigheid en de kleine momenten die vroeger zo vanzelfsprekend waren.

Maar ik heb nooit het gevoel gehad dat onze verbinding daarmee helemaal verdween. Na zijn overlijden maakte ik verschillende dingen mee die voor mij als bijzondere tekens voelden. Eén herinnering is me altijd bijgebleven.

Ik moest naar het ziekenhuis voor een spannende controle in verband met mijn melanoom. Zulke momenten brengen natuurlijk zorgen en spanning met zich mee. Terwijl ik door de gang van het ziekenhuis liep, voelde ik ineens heel duidelijk een hand op mijn schouder.

Het was zo'n bijzonder gevoel. Voor mij voelde het alsof mijn vader even heel dichtbij was. Alsof hij mij op zijn eigen manier wilde laten weten dat ik er niet alleen voor stond.

Dat moment raakte me diep. Ik voelde mij op dat ogenblik gesteund en verbonden. En die ervaring heeft nog altijd een bijzondere plek in mijn hart.

Mijn moeder Hillie en haar bijzondere verbinding

Ook tijdens de laatste jaren van mijn moeder heb ik veel momenten van verwondering beleefd. Mijn moeder had dementie.

Wie ooit van dichtbij met dementie te maken heeft gehad, weet hoe ingrijpend dat kan zijn. Je ziet iemand van wie je houdt veranderen. De gewone gesprekken en vertrouwde manieren van contact worden soms anders.

Maar juist in die periode gebeurde er bij mijn moeder iets wat ik heel bijzonder vond. Soms leek het alsof ze mensen zag die wij niet konden zien. Alsof ze haar aandacht richtte op iemand die voor ons onzichtbaar was.

Ik had regelmatig het gevoel dat mijn moeder op zulke momenten verbinding maakte met de zielenwereld. Alsof de grens tussen ons aardse bestaan en die andere wereld voor haar wat dunner werd.

Natuurlijk kon ik niet zien wat zij zag. Maar de manier waarop ze soms reageerde, maakte diepe indruk op me.

De bijzondere getallen 22 en 77

Wat me ook is bijgebleven, zijn de getallen die mijn moeder ons regelmatig gaf. Bij mij was dat 22. Bij mijn broer was dat 77. Het voelde alsof ze er iets mee wilde zeggen.

Toen ik me later verdiepte in de spirituele betekenis van engelengetallen, vond ik de symboliek bijzonder. Binnen de numerologie wordt 22 vaak het meesterbouwergetal genoemd. Het wordt verbonden met scheppingskracht, vertrouwen en het samenbrengen van spirituele inzichten met het aardse leven.

Het getal 77 wordt binnen de engelengetallensymboliek geassocieerd met intuïtie, innerlijke wijsheid en spirituele ontwikkeling.

Of dat precies was wat mijn moeder ermee bedoelde, weet ik natuurlijk niet. Maar de getallen hebben voor mij een heel persoonlijke betekenis gekregen. En later zou het getal 22 nog op een heel bijzonder moment terugkomen.

De laatste dag van mijn moeder

De dag waarop mijn moeder overleed, zal ik nooit vergeten. Wat me vooral is bijgebleven, is hoe vrolijk ze die dag was. Ze lachte, had zichtbaar plezier en reikte met haar handen omhoog. Het was alsof ze iets of iemand zag waar ze heel blij van werd.

Wanneer ik daaraan terugdenk, voel ik nog steeds verwondering. Voor mij leek het alsof mijn moeder misschien al iets van de zielenwereld ervaarde.

Er was ook een bijzonder moment met een medebewoonster. Die zei tegen mijn moeder: 'Word maar gauw weer beter.' Mijn moeder antwoordde heel duidelijk: 'Nee.'

Dat antwoord is me altijd bijgebleven. De verpleging had op dat moment namelijk nog helemaal niet in de gaten dat mijn moeder diezelfde dag zou overlijden.

Overdag had ze met haar bed in de woonkamer gelegen. Die avond werd ze, vlak voor tien uur, naar haar eigen kamer gebracht. Toen de dekens werden weggehaald, zag de verpleging verkleuringen op haar lichaam. Dat was voor hen een teken dat haar overlijden heel dichtbij was.

Ik werd meteen gebeld en nam direct contact op met mijn broer. Gelukkig woonden we vlakbij.

Een verpleegkundige had mijn moeder nog gevraagd: 'Heb je ook pijn, Hillie?' Mijn moeder antwoordde: 'Nee.' En ze glimlachte.

Mijn broer kwam net iets eerder aan dan ik. Precies toen ik ook binnenkwam en naast haar bed ging staan, blies mijn moeder haar laatste adem uit.

Het was precies 22.00 uur. Hetzelfde getal 22 dat zij mij zo vaak had gegeven. Ik kan bijna niet uitleggen hoe bijzonder dat voor mij voelde.

En er was nog iets. Mijn moeder was met een glimlach overleden. Zelfs toen ze later opgebaard lag, was die glimlach nog steeds zichtbaar op haar gezicht. Dat beeld draag ik voor altijd met me mee.

Haar vrolijkheid die dag, haar uitgestrekte handen, haar duidelijke antwoord, het tijdstip en die liefdevolle glimlach. Voor mij voelde het alsof mijn moeder haar aardse reis in vertrouwen had afgesloten. Alsof haar ziel wist dat ze weer naar huis mocht.

De glimlach waarmee mijn moeder haar aardse reis afsloot, blijft voor mij een van de mooiste herinneringen aan haar overgang naar de zielenwereld.

Vlinders en roodborstjes langs onze wandelroute

Ook toen mijn moeder nog leefde, gebeurden er regelmatig dingen in de natuur die ik heel bijzonder vond. Mijn vader ligt begraven vlak bij het verzorgingshuis waar mijn moeder woonde. Wanneer ik met haar in de rolstoel buiten wandelde, kwamen we soms langs die plek.

En juist daar gebeurde het regelmatig dat er ineens vlinders verschenen. Soms vlogen ze in kleine cirkeltjes boven het hoofd van mijn moeder. Dan keek ik ernaar en voelde ik hoe bijzonder dat moment was.

Op andere dagen kwam er een roodborstje dichtbij zitten. Zo'n klein vogeltje dat even bleef, een geluidje maakte en vervolgens weer verderging.

Voor mij voelde dat soms alsof mijn vader nog even bij ons was. Alsof er via de natuur een liefdevolle herinnering aan zijn aanwezigheid kwam.

Ik houd ontzettend van dieren en de natuur. Misschien ben ik daardoor ook extra gevoelig voor zulke momenten. Maar sommige ontmoetingen voelen voor mij zo bijzonder dat ik er niet zomaar aan voorbij kan gaan. En ook na het overlijden van mijn moeder bleef ik zulke tekens ervaren.

De dag waarop een ijsvogel op mijn pad kwam

Een van de meest indrukwekkende gebeurtenissen vond plaats op 19 juli 2025. Ik zat in een moeilijke periode. Er waren vervelende dingen gebeurd en ik voelde me verdrietig en eenzaam. Ik miste mijn ouders.

Normaal gesproken ervaar ik nog altijd die bijzondere verbondenheid met hen, maar op dat moment voelde ik die even niet. Ik verlangde zo naar dat vertrouwde gevoel. Daarom vroeg ik om een teken.

Gewoon een liefdevol teken dat mijn ouders nog bij me waren. Dat onze verbinding nog steeds bestond.

De volgende ochtend zat ik rond elf uur op de bank met mijn bordje havermout. En ineens hoorde ik een enorme klap tegen het raam. Ik schrok en keek meteen wat er was gebeurd. Er was een vogel tegen het glas gevlogen.

Ik zag dat zijn snaveltje nog bewoog. Voorzichtig heb ik hem naar binnen gebracht en op een zacht dekentje gelegd, in de hoop dat hij weer bij zou komen.

Toen ik de vogel goed bekeek, kon ik mijn ogen bijna niet geloven. Het was een prachtige ijsvogel. Met schitterende blauwe veren en een warme oranje borst.

Ik heb ontzettend veel vogels in mijn tuin. Ik geniet daar iedere dag van. Maar bij mijn huis had ik nog nooit een ijsvogel gezien.

En nu lag deze bijzondere vogel daar. De ochtend nadat ik vanuit mijn verdriet om een teken had gevraagd. Ik was diep geraakt door die onverwachte ontmoeting.

Helaas heeft de ijsvogel het niet gered. Dat maakte me verdrietig, want ik had zo gehoopt dat hij weer zou bijkomen. Tegelijkertijd voelde zijn komst voor mij als iets heel bijzonders. Een ontmoeting die ik nooit zal vergeten.

De spirituele betekenis van de ijsvogel

Na deze gebeurtenis ben ik me gaan verdiepen in de spirituele symboliek van de ijsvogel. En wat ik daarover las, raakte me diep.

Binnen spirituele symboliek wordt de ijsvogel onder andere verbonden met licht, hoop, innerlijke rust, intuïtie en transformatie. Ook zijn prachtige kleuren kregen voor mij een bijzondere betekenis.

Het warme oranje van zijn borst

De oranje kleur doet me denken aan levensvreugde, creativiteit en het innerlijke vuur dat in ons aanwezig is. Aan de kracht om weer licht en warmte te voelen, ook na een moeilijke periode.

Het bijzondere blauw van zijn veren

Zijn prachtige blauwe veren doen me denken aan vrede, rust en de spirituele verbinding met de bron. Aan een wereld die we niet met onze ogen hoeven te zien om er vanuit ons hart iets bij te voelen.

De verbinding tussen water en lucht

Ook de manier waarop een ijsvogel leeft, vind ik bijzonder. Hij kan stilzitten en heel aandachtig wachten, om vervolgens het water in te duiken. In de symboliek die ik in hem herken, verbindt hij daarmee verschillende werelden.

De lucht doet me denken aan vrijheid en het hogere bewustzijn. Het water aan onze gevoelens, de diepte van het leven en alles wat we als mens mogen ervaren.

Juist dat raakte me. Want ik geloof dat wij als ziel ook verbonden zijn met twee werelden. We beleven ons leven hier op aarde, terwijl ons hogere zelf verbonden blijft met de bron.

De ijsvogel werd voor mij een symbool van die blijvende verbinding. En omdat hij precies op dat moment verscheen, voelde het alsof mijn vraag om een teken was gehoord.

Voor mij voelde de komst van de ijsvogel als een liefdevolle herinnering: je bent niet alleen. De verbinding met de mensen van wie je houdt, blijft bestaan.

Een liefdevol afscheid met vier edelstenen

Omdat de ijsvogel was overleden, wilde ik hem een mooi en liefdevol afscheid geven. Ik heb hem begraven met vier edelstenen die voor mij ieder een bijzondere betekenis hebben.

Rozenkwarts – De steen van onvoorwaardelijke liefde, zachtheid en hartverbinding. Een symbool voor de liefde die blijft bestaan.

Angeliet – Een steen die binnen spirituele tradities wordt verbonden met engelenenergie, begeleiding en de verbinding met de zielenwereld.

Seleniet – Voor mij een prachtige lichtsteen die symbool staat voor zuiverheid, rust en de verbinding tussen hemel en aarde.

Groene Aventurijn – Een steen die traditioneel verbonden wordt met harmonie, groei en de liefdevolle energie van de natuur.

Het voelde goed om hem op die manier te bedanken en hem met aandacht een laatste rustplek te geven. Voor mij was dat een heel persoonlijk ritueel. Een afscheid met liefde, respect en dankbaarheid voor de bijzondere indruk die deze kleine vogel op mij had gemaakt.

Later ontdekte ik ook dat de cijfers van zijn overlijdensdatum, 19 juli 2025, binnen de numerologie samen uitkomen op het getal 8. Dat getal wordt in spirituele symboliek vaak verbonden met oneindigheid, evenwicht en de voortdurende kringloop van het leven. Ook daarin herkende ik iets van mijn eigen visie.

De vorm kan veranderen, maar voor mij blijft de liefde bestaan.

De zielenwereld voelt voor mij als ons werkelijke thuis

Al deze ervaringen hebben mijn kijk op leven en dood steeds verder verdiept. Ik geloof dat onze ziel naar de aarde komt om ervaringen op te doen. Om werkelijk te voelen hoe liefde is. Om te ontdekken hoe het is om een mens te zijn, met al onze emoties, onze ontmoetingen en de bijzondere momenten die het leven ons brengt.

Voor mij draait deze aardse reis niet om hoeveel we bezitten of hoeveel we bereiken. Het gaat om wat we op zielsniveau ervaren. Om de liefde die we voelen wanneer we iemand vasthouden. Om verbondenheid, vreugde, verwondering en de momenten waarop we vanuit ons hart iets voor een ander mogen betekenen.

Ik geloof dat een deel van onze ziel hier op aarde die ervaringen opdoet, terwijl we altijd verbonden blijven met ons hogere zelf en de bron.

En wanneer ons aardse leven eindigt, stel ik me voor dat we terugkeren naar de zielenwereld. Naar een werkelijkheid van liefde, eenheid en verbondenheid. Naar ons werkelijke thuis.

Zo kijk ik ook naar het overlijden van mijn ouders. Natuurlijk mis ik hen. Hun aardse aanwezigheid is onvervangbaar. Maar ik voel diep vanbinnen dat onze verbinding niet is verdwenen.

De bijzondere getallen van mijn moeder, haar glimlach op haar laatste dag, de vlinders en roodborstjes, de hand op mijn schouder en de komst van de ijsvogel: ze hebben allemaal een eigen plek gekregen in mijn hart.

Voor mij zijn het liefdevolle momenten waarin ik iets ervaar van de verbondenheid tussen onze aardse wereld en de zielenwereld.

Liefde verandert van vorm, maar verdwijnt voor mij nooit

Misschien is dat wel wat ik je met dit persoonlijke verhaal wil meegeven. Dat het leven vol verwondering kan zijn. Dat sommige gebeurtenissen ons diep raken en een bijzondere betekenis krijgen, juist doordat ze zo nauw verbonden zijn met de mensen van wie we houden.

Voor mij is de dood niet het einde van onze ziel. Ik zie het als het einde van een bijzondere aardse reis en het begin van een terugkeer naar onze oorsprong.

En zolang we hier op aarde zijn, mogen we het leven werkelijk ervaren. We mogen liefhebben, genieten, verdriet voelen, groeien en onze eigen scheppingskracht tot uitdrukking brengen.

We mogen verwonderd zijn over een vlinder, luisteren naar het vrolijke geluid van een roodborstje en geraakt worden door de schoonheid van een bijzondere vogel. En we mogen de liefde voor de mensen die niet meer naast ons staan, blijven meedragen.

Ik geloof dat onze zielen verbonden blijven met elkaar. Dat we vanuit dezelfde bron voortkomen en uiteindelijk ook weer naar die liefdevolle oorsprong terugkeren.

Dat is mijn persoonlijke kijk op leven en dood. Een kijk die door mijn ervaringen met mijn ouders steeds dieper is geworden. En iedere keer wanneer er opnieuw een bijzonder teken op mijn pad komt, voel ik weer iets van die liefdevolle verbinding.

Voor mij betekent thuiskomen in de zielenwereld niet dat de liefde achterblijft op aarde. Die liefde hoort bij onze ziel en reist met ons mee.